Overlijden

Vandaag werd oud-leraar Edgard Buvens ten grave gedragen. De heer Buvens was oud-leerling van onze school en was er ook gedurende vele jaren leraar Nederlands en geschiedenis. Hij richtte de leerlingen- en leerkrachtenbibliotheek op, beheerde het uitgebreide archief en was ook 10 jaar coördinator. Als historicus was hij de drijfveer van het boek over “100 jaar Damiaaninstituut” dat hij samen met enkele collega’s publiceerde in 1992.
Zijn zoon Rutger typeerde hem tijdens de begrafenisplechtigheid als ‘een speciale’ leerkracht: “Zijn liefde voor de Nederlandse taal kwam tot uiting in een licht Hollands accent (tijdens z’n lessen!) en zijn voorliefde voor Nederlandse TV-programma’s en voetbal. Vele oud-leerlingen zullen hem nog herinneren terwijl hij met de sigaret in de hand de klas in kwam (toen kon dat nog!), zijn sigaret uitduwde tegen zijn schoenzool en dan de as tussen duim en wijsvinger projecteerde in het lokaal. ”Honderden leerlingen leerden dankzij hem de rijke geschiedenis en kunst van Maastricht kennen, een excursie die hij tientallen keren deed met de leerlingen van het derde en vierde jaar. Altijd recht voor de raap, gedreven en geboeid door jongeren heeft hij een blijvende indruk nagelaten.
De man die zijn leven lang bezig was met het lezen, zoeken, kopen en verkopen van boeken heeft in alle rust –na een ziekteperiode- het laatste blad van zijn levensboek dichtgeslagen.
Lees hier de herinnering aan de heer Buvens.

Edgar Buvens


Edgar Buvens

This entry was posted in Overlijden and tagged , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Overlijden

  1. Tommy Van Meerbeek says:

    Ik weet , dit is een riant late reactie, maar half jaren ’80 heb ook ik les gekregen van mijnheer Buvens. En zoals in het bericht van zijn overlijden beschreven staat, is bij mij ook het beeld van zijn sigaret, blauwe Gaulloise – zonder filter! – zeer goed bijgebleven. Inderdaad, toen kon dat nog, waar is de tijd … En wat mij zéker is bijgebleven, is één van zijn uitspraken, na het opnemen van de absenties aan het begin van de les met een aantal afwezige leerlingen: ‘Hoe minder zielen, hoe meer vreugd.’ Dat is een gezegde dat ik zelf, zonder nadenken, nog dikwijls gebruik, zelfs na meer dan 30 jaar. Of hoe een simpele uitspraak een persoon onsterfelijk kan maken.

  2. Johan Verschoote says:

    Edgard was een monument in onze school, in zijn doen en laten, in zijn spreken en zwijgen, en zal op die manier steeds in mijn herinnering gegrift blijven.
    De oudere generatie verdwijnt vanuit ons midden, zoals het zand geruisloos tussen onze vingers wegglijdt. Enkel de herinnering aan de zachte en met momenten scherpe tastbaarheid blijft.

  3. D. says:

    Je gedrevenheid als leraar, je passie voor je vak, je bezieling voor boeken: dat was jij, dat ben jij… We houden de herinnering levendig in jouw schoolbibliotheek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *